Zand kruipt waar het niet gaan kan, vooral in Huacachina dan. Desalniettemin, sandboarden is vetstrak! Een uur naar boven ploegen, blakke zon, mul zand, plank waxen en in vijf minutos naar beneden knallen! Snowboarden zonder skilift, sneeuw en kou dus. In zwembroek. Een zonsondergang met zand in de ogen is eens wat anders, en met zand op de maag hoeft après-skiën ook niet echt. In de zinderende hitte van de woestijndag rest ons niets dan zwembadliggen, milkshaken en niksdoen. Maar tegen de avond schieten we in actie. Met 400 pk aan zandbuggy vliegen we door de duinen, tot we net geen zand ophoesten en onze schoenen vijf keer zwaarder wegen.
Busgewijs smokkelen we 20 kilo zand naar Arequipa, straatwaarde onbekend.
maandag 27 december 2010
maandag 20 december 2010
Paracas & Islas Ballestas
Na een week metropolen te Lima, wijst de tripstick richting Paracas, waar de Islas Ballestas op ons liggen te wachten. Bijgenaamd 'the poor man's Galapagos', nemen de Islas maar een milde hap uit ons budget: voor een bescheiden 35 Nuevo Soles worden we in een overvol geladen speedboot gepropt en planeren we richting pinguins, zeehonden, pelikanen en torens vogelstront (guano, ooit voornaamste exportproduct van Peru). Een tweetal uur 'ooh' en 'aah' later, staan we weer aan wal. Op naar de duinen van Huacachina, Ica.
maandag 13 december 2010
Huarazzz, Santa Cruz Trek
Tijd voor nog eens een échte wandeling. Met ruim geschat twintig kilo aan voer en gehuurd kampeergerief op de rug, trekken we de Cordillera Blanca in om de Santa Cruz Trek aan onze schoenzolen te lappen. Vier uur benen-in-nek-bus brengt ons tot Cashapampa, het vertrekpunt van de trek. Drie dagen lang worden we geteisterd door sandflies (jeuk jeuk jeuk) en nattigheid, maar ons lijden wordt meer dan beloond met uitzichten op verlaten valleien, wilde paarden, vreemde vogels, in mist gesluierde pieken en gevandaliseerde sanitaire aangelegenheden.
Letterlijke topper van de driedaagse: Punta Union, bergpas op 4760 meter, alwaar we na een klim van 500 meter verwend worden met een uniek uitzicht op een azuurblauw gletsjermeer en een terugblik op de doorkruiste canyon.
Ik werd trouwens plots een jaar ouder, aldaar in de bergen. Mijn hoogste verjaardag totnogtoe (4250 m. AMSL), werd gevierd met al dente fusilli onder een saus van ketchup en tonijn, gevolgd door een energierijke vezelbar in een jasje van chocolade. En wees gerust, er werd ook geklonken: voor minder dan in gletsjerwater gekoelde champagne wissel ik vanaf nu niet meer van leeftijd!
P.s.: Credits to Chrisse voor alle Fish-eyes en deel van het overige beeldmateriaal!
Letterlijke topper van de driedaagse: Punta Union, bergpas op 4760 meter, alwaar we na een klim van 500 meter verwend worden met een uniek uitzicht op een azuurblauw gletsjermeer en een terugblik op de doorkruiste canyon.
Ik werd trouwens plots een jaar ouder, aldaar in de bergen. Mijn hoogste verjaardag totnogtoe (4250 m. AMSL), werd gevierd met al dente fusilli onder een saus van ketchup en tonijn, gevolgd door een energierijke vezelbar in een jasje van chocolade. En wees gerust, er werd ook geklonken: voor minder dan in gletsjerwater gekoelde champagne wissel ik vanaf nu niet meer van leeftijd!
P.s.: Credits to Chrisse voor alle Fish-eyes en deel van het overige beeldmateriaal!
woensdag 8 december 2010
Camino de la luna: Chiclayo, Chachapoyas, Trujillo
Nadat we (i.e. zoons van Stella Jef & Chris) de rit in een loeihete nachtbus from hell (benen in de nek, bilspieren verkrampt, omringd door in zweetvijvers badende moddervette ziektekiemverspreidende Peruvianen) nipt overleefd hebben, komen we bij ochtendgloren aan in Chiclayo. Een geflipte voodoomarkt (u koopt hier onder meer gedroogde leguaan om reuma te verdrijven) houdt ons een tweetal uur zoet, waarna we zwervergewijs rust inhalen op het kerkplein, in afwachting van de volgende - en alstublieft betere - nachtbus, bestemming Chachapoyas.
Jawel, business class dit keer, zoete dromen tot in Chacha. Bij aankomst zoeken we het goedkoopste hostel: schurftige bedden voor 15 Soles en het onderscheid tussen douche en WC ambigu. Een ochtendlijke powernap later staan we weer scherp (al beginnen de moddervette ziektekiemen hun tol te eisen). Cultuur nu!
Een metroseksuele gids leidt ons met tea-time Engels rond in de ruines van Kuelap, voormalige (6de eeuw) Chachapoya-indianen-hoofdstad. Veel stenen, weinig stad, maar dankzij de nodige verbeelding en een tijdige dosis Immodium, een geslaagde schoolreis.
Dag 2 in Chacha, Smos Natuur graag! Een dag wandelen wordt beloond met kikkerperspectief op 771 meter aan (derde hoogste) waterval (ter wereld) en een koppel felrode Cock-of-the-Rock Tunki's (Peru's nationale vogel). Uitgeput en op een dieet van droge crackers en Immo kruip ik de zoveelste nachtbus in. Business class is vanaf nu de regel, zijn meerprijs waard!
De nachtbus dropt ons in Trujillo, kuststad. Samen met nog twee britten happen we toe op een (eigenlijk te toeristisch) aanbod: taxichauffeur rijdt gringo's rond van ruïne naar ruïne voor 20 Soles p.p. Hoogtepunt: Chan Chan, eens imposant hoofdkwartier van de Chimu-indianen (850 n.Chr.), door de Inca's veroverd in de vijftiende eeuw, door de tand des tijds belaagd de vijfhonderd jaren daarna.
Laatste stop van de tour: Huanchaco, bescheiden vissersdorpje met bezaaid met "caballitos de totora", traditionele - nog steeds gebruikte - vissersbootjes. Er wordt ceviche (rauwe vis in limoensaus) gegeten - ik, daarentegen, zweer bij droog brood met Immodium, strandgewandeld, zon gevangen, en Chris slaat met kinderlijk enthousiasme een dode zeeleeuw in mekaar op zoek naar souvenirs. Ook deze dag eindigt met nachtbus, en dit keer hopen we aan te komen in Huaraz, het zelfverklaarde Zwitserland van Peru.
Jawel, business class dit keer, zoete dromen tot in Chacha. Bij aankomst zoeken we het goedkoopste hostel: schurftige bedden voor 15 Soles en het onderscheid tussen douche en WC ambigu. Een ochtendlijke powernap later staan we weer scherp (al beginnen de moddervette ziektekiemen hun tol te eisen). Cultuur nu!
Een metroseksuele gids leidt ons met tea-time Engels rond in de ruines van Kuelap, voormalige (6de eeuw) Chachapoya-indianen-hoofdstad. Veel stenen, weinig stad, maar dankzij de nodige verbeelding en een tijdige dosis Immodium, een geslaagde schoolreis.
Dag 2 in Chacha, Smos Natuur graag! Een dag wandelen wordt beloond met kikkerperspectief op 771 meter aan (derde hoogste) waterval (ter wereld) en een koppel felrode Cock-of-the-Rock Tunki's (Peru's nationale vogel). Uitgeput en op een dieet van droge crackers en Immo kruip ik de zoveelste nachtbus in. Business class is vanaf nu de regel, zijn meerprijs waard!
De nachtbus dropt ons in Trujillo, kuststad. Samen met nog twee britten happen we toe op een (eigenlijk te toeristisch) aanbod: taxichauffeur rijdt gringo's rond van ruïne naar ruïne voor 20 Soles p.p. Hoogtepunt: Chan Chan, eens imposant hoofdkwartier van de Chimu-indianen (850 n.Chr.), door de Inca's veroverd in de vijftiende eeuw, door de tand des tijds belaagd de vijfhonderd jaren daarna.
Laatste stop van de tour: Huanchaco, bescheiden vissersdorpje met bezaaid met "caballitos de totora", traditionele - nog steeds gebruikte - vissersbootjes. Er wordt ceviche (rauwe vis in limoensaus) gegeten - ik, daarentegen, zweer bij droog brood met Immodium, strandgewandeld, zon gevangen, en Chris slaat met kinderlijk enthousiasme een dode zeeleeuw in mekaar op zoek naar souvenirs. Ook deze dag eindigt met nachtbus, en dit keer hopen we aan te komen in Huaraz, het zelfverklaarde Zwitserland van Peru.
Que te vaya bien, Ecuador: Vilcabamba
Laatste dagen Ecuador doorgebracht in Vilcabamba, Hostel Izhcayluma, een door Duitsers gerund backpackers-resort met piekfijn zwembad en dito restaurant (Wurst und Sauerkraut aan Minimalpreis), private hangmatten, massages voor geteisterde spieren en zonovergoten uitzichten. Door iedereen on the road warm aanbevolen, maar net iets te comfortabel voor mijn goed geweten. Een toeristenfort als het ware, en ik identificeerde me na dag twee al met de rode dikke zwetende en moeizaam hijgende Britten die rond het zwembad kropen. Tijd om door te gaan, aldus.
Dan de grens over, bij nachte en te bus, bureaucratie om drie en vervolgens nog een paar uur slaap tot in Lelijk Piura. Vaarwel Ecuador, vaarwel canelazo, vaarwel ongegeneerd tunen (Not A Crime in Ecuador) en almuerzo's voor 2 USD, vaarwel te kleine bussen, gedaag cumbia, tot ziens met-elektrische-boilers-half-verwarmde-electrocutiegevaarlijke-douches.
Hello Peru, hello opdringerige taxichauffeurs, rauwe vis, paparazzerende - "gringo gringo" - schoolmeisjes en Pisco sour cocktails!
Eerste stop: Máncora, wederom toeristenfort, maar dit keer van een ander kaliber. Zwartgeblakerde luidruchtige sixgepackte Bruce's en Brians (Amerikaanders en Aussies) met megacoole zwembroeken en überstrakke zonnebrillen liggen hip en onweerstaanbaar sexy te wezen langs het ovale zwembad. Ik kwam hier om te surfen, ving de eerste ochtendgolven (6 a.m.) en de laatste deining (6 p.m.), terwijl respectievelijk, de Bruce's - fles in de hand - pas richting bed kropen en de Brians reeds aan de bar hingen. Drie dagen later, zout op de lippen, zoek ik - met twee compatriotten Leuvenaars - kouder oorden op. Adiós Máncora!
Dan de grens over, bij nachte en te bus, bureaucratie om drie en vervolgens nog een paar uur slaap tot in Lelijk Piura. Vaarwel Ecuador, vaarwel canelazo, vaarwel ongegeneerd tunen (Not A Crime in Ecuador) en almuerzo's voor 2 USD, vaarwel te kleine bussen, gedaag cumbia, tot ziens met-elektrische-boilers-half-verwarmde-electrocutiegevaarlijke-douches.
Hello Peru, hello opdringerige taxichauffeurs, rauwe vis, paparazzerende - "gringo gringo" - schoolmeisjes en Pisco sour cocktails!
Eerste stop: Máncora, wederom toeristenfort, maar dit keer van een ander kaliber. Zwartgeblakerde luidruchtige sixgepackte Bruce's en Brians (Amerikaanders en Aussies) met megacoole zwembroeken en überstrakke zonnebrillen liggen hip en onweerstaanbaar sexy te wezen langs het ovale zwembad. Ik kwam hier om te surfen, ving de eerste ochtendgolven (6 a.m.) en de laatste deining (6 p.m.), terwijl respectievelijk, de Bruce's - fles in de hand - pas richting bed kropen en de Brians reeds aan de bar hingen. Drie dagen later, zout op de lippen, zoek ik - met twee compatriotten Leuvenaars - kouder oorden op. Adiós Máncora!
Abonneren op:
Reacties (Atom)