Floripa, Uruguay & viva Chile!

Ondertussen lift ik de prachtige ongeasfalteerde Carretera Austral af, tussen besneeuwde bergtoppen, overweldigende watervallen, ijsblauwe meren en grijze hemels, doorheen de vrieskou van chileens Patagonia. Omdat hier amper computers groeien, en hier zoveel te zien valt, schiet me tijd tekort mijn blog bij te werken.
Foto's dus, die al dan niet voor zich spreken, van de practhige maand die ik in Brazilië en Uruguay doorbracht, op verlaten stranden, in lichtgevende lagunes, rond kampvuren, muzicerend en gekscherend en vooral profiterend, met kameraden uit Curitiba (Brazil), miljonairs uit Uruguay, reisgenoten van korte duur uit Amerika, Canada en Korea, en vrienden, echte dikke, uit Santiago (Chile). Dank aan allen en groeten aan thuisfront,

Joris (of Sjoris of Yuris)

Brazil



Liftend door Uruguay

Curitiba

Vanuit Foz do Iguazú trok ik onverwacht dieper Brazil in. Omdat Curitiba er zo schoon uitzag in de boekskes. En om mijn portuñol te oefenen. Dat portuñol geraakt bij aankomst in Curitiba al meteen aan de klap met een tabakproducerend heerschap, wiens bescheiden fabriekje ik al tiro mag bezoeken. Met een onvervalste pijp en een portie chocoladetabak van het huis in de hand, begeef ik me weer in de gonzende hitte van deze onbekende stad. Algauw vind ik onderdak en verfrissing in Cafe Machu Picchu, waar tl-buizen het daglicht verdrijven en doorleefde ellebogen aan het toogvinyl kleven. Ik raak aan de praat met uitbater en toogvader Shoko, die het net zo goed zou doen in Café Jozef (Astridplein, A'pen), en maak van de Machu mijn stamkroeg voor één week. Climax vrijdagavond 23:00 u.: overgespierde veteraan van 69 jaar scheurt zwalpend en met oerkreet hemd van imposante borstkas, terwijl een halve zonnebril zijn scheve neus flatteert en dames van veel vlees en (allicht meer) plezier gratieloos hun prooien binnenhalen over de gehele lengte van de toog. In een andere hoek speelt een kale man met baard een kabbelend melodietje op gitaar, dat genadeloos verkracht wordt door een dikke rockliefhebber met mondharmonica.
Kost en inwoon worden voorzien door de uitermate sympathieke schrijver-polyglot Maikon, die mij naast een sleutelbos ook nog een tweewieler toeschuift. Daarvan maak ik enthousiast gebruik om deze met kunst, architectuur en groen gedrapeerde grootstad te ontdekken. Ik heb de smaak van Brazilië te pakken, en trek na een kleine week verder richting het zonovergoten eiland Florianópolis.

Paraguay: Asunción, Iguazú, Itaipú

Warme dagen, zingt Raymond (vhG). Maar om drukkend, zweterig en klam warm, heeft niemand de Heer ooit gevraagd. Of liever nog, zijn vrouw. Gelukkig was er een zwembad en een aangenaam publiek. En een waterval buiten alle proporties, om de dorst te lessen. Én een bijna even fascinerende dam, om ook wat elektriciteit te genereren (lees: 75% van het verbruik van Paraguay).

Potosí & Uyuni

Na het junglegehuppel in Rurre, scheidden de wegen van onze groep belgen. De mijne ging richting Potosí, Uyuni en tenslotte over Sucre Bolivia uit.

Potosí: ooit een van de rijkste steden ter wereld, nu slechts nog een der hoogste steden ter wereld, op 4090 meter boven de zeespiegel. Ik bots op een groep fransen en argentijnen, en samen kruipen we door de zilvermijnen van de Cerro Rico, gewapend met zakkenvol cocabladeren, flesjes zuivere alcohol (para tomar, sí!) en dynamietstaven. Niet voor ons, maar voor de mijnwerkers, die hun dagen op handen en knieën doorbrengen in de vochtige donkerte van de ongestutte mijnen, meer stof dan zuurstof inademen, vaak de vijftig niet halen (sterven aan silicose) en gebukt gaan onder meer dan veertig kilo aan stenen. Dat zoiets nog bestaat.
De tweede dag werd ik wakker met allicht het beste ontbijt van Zuid Amerika, samengeraapt op straat in de kraampjes achter de markt: versgeperst fruitsap, 2 salteñas met verse groenten en een ijskoude batido de banana. Alles tesamen voor minder dan 1 Euro. Snel nog het museum 'Casa de la moneda' binnengewipt, en dan - terug op kracht, maar nog steeds onder indruk van de mijnen - de bus op richting Uyuni.



Uyuni: allicht zeggen foto´s meer, en ik heb er zelf ook niet echt woorden voor. Vast staat dat ik een wereldwonder kan aanvinken, dat ik de meest onwaarschijnlijk prachtige sterrenhemel in 23 jaar heb gezien, dat een zonsopgang door de stoom van een geiser er helemaal anders uitziet, dat bergmeren niet altijd blauw hoeven te zijn (en flamingo's niet altijd roos) en dat teveel zout niet noodzakelijk slecht is. Oja, de tweede serie foto's is van de hand van de Boliviaanse Tatiana, mijn camera liet het na dag twee jammer genoeg afweten. Aanschouw:

Rurre

Met de magen nog binnestenbuiten van het nieuwjaarsgelag, vertrokken we halsoverkop richting wildernis. Vierhonderd kilometer, uitgesmeerd over zo'n twintig uur bus, onverharde wegen en schrikwekkende afgronden. We kwamen er met de schrik van af, shaken, not stirred, en zeiknat van de warme vochtigheid. Daar stonden we dan, in Rurre: twee vrolijke westvlamingen (Boer Bart en bevallige wederhelft Annebel, Poperinge reprezent!), twee losgeslagen leuvenaars (oude bekenden -dadisuwetendazostinkt- Jeffe & chifachifachifa-Chrisse, excuseert!), en -iedereen geparkeerd?- ´t Stad (dreadlockrasta Els en ikzelf): het zou wel slechte reality-tv kunnen zijn. En de eerste muggen sloegen reeds genadeloos toe. In dat geval zit er volgens Bear Grylls niets anders op dan zich volledig met modder in te smeren. Zo gezegd, zulks gedaan:



En dan een trip door jungle en pampas. Beesten, insecten, warm en véél nattigheid. Naast de integrale collectie Ikea-kamerplanten, zagen we onder meer een tapir, een honderdtal wilde zwijnen, capibara´s, een handvol roze rivierdolfijnen (lees ruggen van), ontelbaar veel onbekende vogels, schildpadden en meer wild vlees. We zwommen onbevreesd tussen de krokodillen*, en hielden, zoals aanbevolen, flink ons eigen water op. Bij een candiru heeft niemand baat. Toen de negenenvijftigste "stinky turkey" ons niet echt meer kon boeien en armen en benen twee centimeter dikker stonden van beten allerhande, keerden we verzadigd weer richting de betonnen jungle van La Paz. Sommigen per vliegtuig, de echte harde rakkers, uiteraard, wederom per bus.




* bij wijze van spreken, mama

Cusco, Camino del Inca

Cusco is een van die steden met een haast magnetische aantrekkingskracht. Uit dezelfde schuif als Cuenca dus, dagen bouwen met goede koffie en nog betere boeken. Vargas Llosa, in dit geval, omdat de man net een Nobelprijs Literatuur in zijn borstzak heeft mogen schuiven, en omdat we toch ook weer niet zó ver van zijn geboorteplaats (Arequipa), verwijderd waren. Daarnaast bestonden er ook nog twee dagen integraal uit soep. Twee keer veertig liter, om precies te zijn, waarmee we (soepmeester Aiden en ikzelf) dan de twee avonden voor 25 december tien keer zoveel campesinos gelukkig (en een gezelschap kippen ongelukkig) mee maakten. Kerst o kerst.
De enige boodschap in dit relaas, is dat ik eigenlijk gewoon veel te lang in gezellig Cusco gebleven ben, waardoor ik last-minute, in de pleurende regen en initieel dik tegen mijn goesting naar het obligate Machu Picchu moest spurten. Maar het was, zelfs zeiknat, de moeite waard.

En nu in de rapte naar La Paz, alwaar een Belgische delegatie op mij wacht in nieuwjaarsoutfit.

Arequipa y Colca Cañon. Camino del Condor.

Arequipa, Ciudad Blanca. Dag één gevuld met citytrippen en gehakt (rocoto relleno, especialidad local).
Dag twee het echte werk, richting Colca Cañon: de beloofde machtige condor blijft uit, maar het gemis wordt verzacht met cactussen, warmwaterbronnen bij nachte, paradijslijke oases, zinderende hitte, vette views en verse vis in de (betwistbaar) diepste canyon ter wereld. Oja, een decadent Peruviaans buffet ter afsluiting niet te vergeten.