Rurre

Met de magen nog binnestenbuiten van het nieuwjaarsgelag, vertrokken we halsoverkop richting wildernis. Vierhonderd kilometer, uitgesmeerd over zo'n twintig uur bus, onverharde wegen en schrikwekkende afgronden. We kwamen er met de schrik van af, shaken, not stirred, en zeiknat van de warme vochtigheid. Daar stonden we dan, in Rurre: twee vrolijke westvlamingen (Boer Bart en bevallige wederhelft Annebel, Poperinge reprezent!), twee losgeslagen leuvenaars (oude bekenden -dadisuwetendazostinkt- Jeffe & chifachifachifa-Chrisse, excuseert!), en -iedereen geparkeerd?- ´t Stad (dreadlockrasta Els en ikzelf): het zou wel slechte reality-tv kunnen zijn. En de eerste muggen sloegen reeds genadeloos toe. In dat geval zit er volgens Bear Grylls niets anders op dan zich volledig met modder in te smeren. Zo gezegd, zulks gedaan:



En dan een trip door jungle en pampas. Beesten, insecten, warm en véél nattigheid. Naast de integrale collectie Ikea-kamerplanten, zagen we onder meer een tapir, een honderdtal wilde zwijnen, capibara´s, een handvol roze rivierdolfijnen (lees ruggen van), ontelbaar veel onbekende vogels, schildpadden en meer wild vlees. We zwommen onbevreesd tussen de krokodillen*, en hielden, zoals aanbevolen, flink ons eigen water op. Bij een candiru heeft niemand baat. Toen de negenenvijftigste "stinky turkey" ons niet echt meer kon boeien en armen en benen twee centimeter dikker stonden van beten allerhande, keerden we verzadigd weer richting de betonnen jungle van La Paz. Sommigen per vliegtuig, de echte harde rakkers, uiteraard, wederom per bus.




* bij wijze van spreken, mama