Nadat we (i.e. zoons van Stella Jef & Chris) de rit in een loeihete nachtbus from hell (benen in de nek, bilspieren verkrampt, omringd door in zweetvijvers badende moddervette ziektekiemverspreidende Peruvianen) nipt overleefd hebben, komen we bij ochtendgloren aan in Chiclayo. Een geflipte voodoomarkt (u koopt hier onder meer gedroogde leguaan om reuma te verdrijven) houdt ons een tweetal uur zoet, waarna we zwervergewijs rust inhalen op het kerkplein, in afwachting van de volgende - en alstublieft betere - nachtbus, bestemming Chachapoyas.
Jawel, business class dit keer, zoete dromen tot in Chacha. Bij aankomst zoeken we het goedkoopste hostel: schurftige bedden voor 15 Soles en het onderscheid tussen douche en WC ambigu. Een ochtendlijke powernap later staan we weer scherp (al beginnen de moddervette ziektekiemen hun tol te eisen). Cultuur nu!
Een metroseksuele gids leidt ons met tea-time Engels rond in de ruines van Kuelap, voormalige (6de eeuw) Chachapoya-indianen-hoofdstad. Veel stenen, weinig stad, maar dankzij de nodige verbeelding en een tijdige dosis Immodium, een geslaagde schoolreis.
Dag 2 in Chacha, Smos Natuur graag! Een dag wandelen wordt beloond met kikkerperspectief op 771 meter aan (derde hoogste) waterval (ter wereld) en een koppel felrode Cock-of-the-Rock Tunki's (Peru's nationale vogel). Uitgeput en op een dieet van droge crackers en Immo kruip ik de zoveelste nachtbus in. Business class is vanaf nu de regel, zijn meerprijs waard!
De nachtbus dropt ons in Trujillo, kuststad. Samen met nog twee britten happen we toe op een (eigenlijk te toeristisch) aanbod: taxichauffeur rijdt gringo's rond van ruïne naar ruïne voor 20 Soles p.p. Hoogtepunt: Chan Chan, eens imposant hoofdkwartier van de Chimu-indianen (850 n.Chr.), door de Inca's veroverd in de vijftiende eeuw, door de tand des tijds belaagd de vijfhonderd jaren daarna.
Laatste stop van de tour: Huanchaco, bescheiden vissersdorpje met bezaaid met "caballitos de totora", traditionele - nog steeds gebruikte - vissersbootjes. Er wordt ceviche (rauwe vis in limoensaus) gegeten - ik, daarentegen, zweer bij droog brood met Immodium, strandgewandeld, zon gevangen, en Chris slaat met kinderlijk enthousiasme een dode zeeleeuw in mekaar op zoek naar souvenirs. Ook deze dag eindigt met nachtbus, en dit keer hopen we aan te komen in Huaraz, het zelfverklaarde Zwitserland van Peru.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten