Laatste dagen Ecuador doorgebracht in Vilcabamba, Hostel Izhcayluma, een door Duitsers gerund backpackers-resort met piekfijn zwembad en dito restaurant (Wurst und Sauerkraut aan Minimalpreis), private hangmatten, massages voor geteisterde spieren en zonovergoten uitzichten. Door iedereen on the road warm aanbevolen, maar net iets te comfortabel voor mijn goed geweten. Een toeristenfort als het ware, en ik identificeerde me na dag twee al met de rode dikke zwetende en moeizaam hijgende Britten die rond het zwembad kropen. Tijd om door te gaan, aldus.
Dan de grens over, bij nachte en te bus, bureaucratie om drie en vervolgens nog een paar uur slaap tot in Lelijk Piura. Vaarwel Ecuador, vaarwel canelazo, vaarwel ongegeneerd tunen (Not A Crime in Ecuador) en almuerzo's voor 2 USD, vaarwel te kleine bussen, gedaag cumbia, tot ziens met-elektrische-boilers-half-verwarmde-electrocutiegevaarlijke-douches.
Hello Peru, hello opdringerige taxichauffeurs, rauwe vis, paparazzerende - "gringo gringo" - schoolmeisjes en Pisco sour cocktails!
Eerste stop: Máncora, wederom toeristenfort, maar dit keer van een ander kaliber. Zwartgeblakerde luidruchtige sixgepackte Bruce's en Brians (Amerikaanders en Aussies) met megacoole zwembroeken en überstrakke zonnebrillen liggen hip en onweerstaanbaar sexy te wezen langs het ovale zwembad. Ik kwam hier om te surfen, ving de eerste ochtendgolven (6 a.m.) en de laatste deining (6 p.m.), terwijl respectievelijk, de Bruce's - fles in de hand - pas richting bed kropen en de Brians reeds aan de bar hingen. Drie dagen later, zout op de lippen, zoek ik - met twee compatriotten Leuvenaars - kouder oorden op. Adiós Máncora!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten